پنج شنبه خرداد ۲, ۱۳۹۸

در تقابل آیینه‌ها

در تقابل آیینه‌ها

سرودی از: عبدالحسین توفیق

منبع: فصل نامه فرهنگی، ادبی و پژوهشی حجت،  سال اول،صفحه ۸۵-۹۸شماره سوم، میزان-  قوس۱۳۶۹٫

دو رفیق خجسته

دو رفیق بیهمال ورحانی که بازلال  رشحات شان حماسه سرایی را بکرسی نشاندند.

شاعــــــر سحار حماسی ســــــــــــــرای

عاشق شعر و سخن جان فـــــــــــــزای

قافیه سنج سخن دلپـــــــــــذیـــــــــــــر

لخلخه سای گل و مشـــــــــک و عبیـر

نــادره کار سخــــــن مینــــــــــــــــوی

معــــــر که دار غــــزل و مثنــــــوی

چنـــــــگ نوازنده ســـــــاز سخــــن

حاشیـــــه پرداز طــــــــــــراز سخن

عـــــــــود قمـــــاری بساط وجـــــــود

شمـــــــع  گدا زان رباط وجـــــــود

از نمــــــــــک درد جگــــر سوخته

چاشنــــــــی ســــوختن اندختـــــه

***********

در هنـــــر نظــــــــم سدیــد و عمیق

نام (دقیقی) و به معنــــی دقیــــــتق

لالـــــه او داغ دل کـــوهســــــــــار

پور گـــــرامــــــی و خلف نو بهار

وقت جوانی که خوش باش و گشت

تاخت به صیــــد سخن کوه و دشت

قصـــــه پیکار شجاعـــــــان شنفت

و آن چه فــــراورد، دل انگیز گفت

*******

نغمه پر شور سخن ساز کــــــرد

(زلف گر هیگر) سخن باز کـــــرد

(قصه گیسو) به دل شب  رســــاند

دید لبــــــــی  و (لب حیرت گزید)

(شیر زیاقوت) بر آن لب کشیـــد

در سخن لب چو لب خود گشــــــاد

(آب خضــــــر) را به لب لعـــل داد

تیــــر (طـــرازی) و کمـــان (بابلی)

بست (بر ابروی بت) از خوش گلی

گفت (به رخ زلف )(ز رستم کنــد)

سرخ گل باغ فگنـــــــده به بنـــــد

*******

رنگ جهــــان (گـــــــونه طاوس) داد

( نـــــــرم ودرشتیش) به پهلـــــو نهاد

از ( می و از مشک زمین را سرشت)

چـــون (مثل دوست به صحرا نوشت)

***********

کــــــوکبــــــــــــه بارگه و (بزم گاه)

طنطنـــــه معـــــــــــرکه  و رزم گاه

حرف (قلمـــــــــــرو )به قلم در کشید

غوطه‌ به دریا  زدو (گوهر کشید)

ریختــــــــــه بر صحفــه (جنگاوری)

غالیـــــــــه  راستــــــــی و باوری

********

او(یل)  انگیـــــــزه  به میدان کشید

پرده  ز رخسار دلیــــــــــــران کشید

تاخت به میـــــــــدان حماسی(سمند)

لــــــــــرزه به (بحر متقارب) فگند

********

داد نشان، او ره کاخ بلنـــــــــــــد

شیوه (تابیدن) زلف کمنـــــــــــــد

(خشت بنا رفت به چــــــرخ برین)

طرح نگــــــر(متبکری را ببین!!

بس‌که دلش داغ اسیــــــــری شنید:

(تاج بر آزاده  ســــــــزاوار) دید

******

نام (درفش) هر چه همایـــون نوشت

باقلم نادره هامــــــــــــــــون نوشت

(باره ) ( توفنـــــــــده) دوانده برآب:

( چشمــــه تاریک  شده آفتـــــاب)

********

کثــــرت پیکان  به یکـــــی کار زار

( ابر فلک گفته) و ( المــــــاس بار)

کاشتـــــن نیزه  به میـــــــدان  جنگ

گر نخلـــــد! معـــــــرکه کرده قشنگ

یاد ( هـــــزیمت ) چه  خوش آمیخته

(نیزه  شکسته و سپــــــر ریختــــه)!!

هست: از این نادره گـــــــویــی زیاد:

در سخـــــــــن نادره او ستـــــــــــــاد:

من بشمـــــــــــــــردم ز هزاران یکی

پیش سخــــــن سنج بس است اندکی

بود( سه ده ساله ) که در خاک خفت

توطئــــــــه کشتن  او کس نگفت!!..

********

چرخ که ( اندر کجی و کاستی است)

دشمــــن اهل هنــــــــر و راستیست

*******

تاک- به فــــــــردوسی پاکـــــی نهاد

رشتـــــــه (شــــاهنامه ) او دست داد

عطـــــــــر سخــن داد دماغش تری

بوی گلشــــــــن خواند به باغ (دری)

********

از روش گفت سخــــــن کار طوس:

(( روز چو در شد به خم آبنـــــوس))

ظلمــــت گیتـــی چو سیـــــه تاب شد

مــــــــرغ دلش سست پر خواب شد:

*********

دید(دقیـــقـــی ) به وقــار و جـــــلال

شـاد دل و خـوش نفس و خـوش مقــال

جــــام میی داشت به کف چــــون گلاب

خوش‌مــــزه، خوش بوی برنگ شباب

گـفـــت (منت پیش سخــن داشتــــــــم)

پیش ز تو (تخــــــم سخن) کاشتـــــم

قصه (گشتاسپ)  هم( ارجاسب) گیــــر

هم ز قـــــــوی چنگ معارک (زریر)

از پی من آی و مفــــــــــرسای هوش!

جام گـــــــوارنده بگیـــــــر و بنوش!

*******

فـــــردوسی گــزین، با چه رسایـــی

حق نیکــــــویـــــــی دقیـقــــــــــی را

به انصــــــاف و با نهایت صاف دلی

ادامــــــــــــــــــــــــی کنــــــــــــــد که:

( من گــــرفتم) و بر او ( آفــــــرین)!

اوره پیـــــوند، نمــــــــود (انــــــدرین)

او شد ملهم منش الهـــــــــام گیــــــــر

وعظ پـــــذیرا و وصیت پــــــــــذیر!

رهـــــروی ام دید: به من توشـــه داد

روشنــــــی‌ام دید: پرن خوشـــــه داد

********

دست معانیش به بحـــــر سخــــــــــن:

(داد گــــــــزین ماهی در شست من)

(من بســـــــــرایم سخنی کو بگفت)

او گهــــــــری داشت که نیکو بسفت

********

نیز هشیـــــــار سخن سنج طوس:

دست ( دقیقــــی) به ادب داده بو

آن خود  هر گه که نکــــویده است:

( تالـــــی او)گفته و بالیـــــــــده است

در حقش آن‌گه که سخــــن رانده است:

( راهبر خویش) او را خوانده است…

*******

راستــــی و همــت عالـــی نگـــــــر!

صاف دلــــی، نیک خصالی نگـــــر!

او – روش نظم ( دقیقـــــــی) سپـــرد

گرد غم از چهر  دقیقـــــی ستـــــــرد

و( آن چه دقیقی)و به وی ارشاد کرد:

روح دقیقـــــی به سخن  شاد کـــــرد!

هر که: نبوغیش فلک پایــــــــــــه بود:

از اثر پاس گــــــــــــــــران مایه بود!

******

برمن و تو آن‌چه مسلـــــــــــــــم بود:

حق دو استاد معظـــــــــــــــــــم بود!

ناظـــم ( شـــــاهنامه ) پرنای و کوس:

فکر ( دقیقــــی ) شد و ( دانای طوس)

گـــــــوی به چوگان دو مرد گزین!

بادا بر هـــر دوی شان آفـــــــــرین!

*******

نشر شده در: اشعار, فصلنامه حجت, کليات شعر و ادب

بدون نظر.

نظر دهيد


Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.