به پیشواز از حلول سال 1389 خورشیدی محفل شعر از طرف کانون فرهنگی حکیم ناصر خسرو بلخی در تالار این کانون با اشتراک جمع کثیری از شعرا، دانشمندان و ادب دوستان کشور، برگزار شد.کانون فرهنگی حکیم ناصر خسرو بلخی به رهبری محترم الحاج سید منصور نادری در سال 1367 در شهر کابل تأسیس شد که در عرصه فرهنگ و ادب خدمات شایسته ای انجام داده بنا به گفته های محترم پرتو نادری که در این محفل اشتراک داشت، کانون فرهنگی حکیم ناصر خسرو بلخی مدتی نیز در شهر پلخمری مشغول خدمت گذاری به فرهنگیان و ادب دوستان کشور بوده که از جمله کتابخانه غنی آن با داشتن هزاران عنوان کتاب در خدمت دانشمندان قرار داشت به گفته آقای پرتو نادری با تأسف فراوان این گنجینۀ ادبی با ورود طالبان در این شهر نابود گردید. محترم الحاج سید منصور نادری با عشق و علاقۀ فراوان که به علم و فرهنگ داشته و همیشه در مصاحبت و همنشینی با فرهنگیان در خدمت گذاری به آنها فرو گزار نکرده بار دیگر با فعال ساختن کانون فرهنگی حکیم ناصر خسرو بلخی در کابل خدمات فرهنگی اش را از سر گرفت.

محفل شعری که از جانب این کانون راه اندازی شد در تعمیر مجلل و زیبای کانون فرهنگی که راه تالار برگزاری محافل آن از صالون بزرگ کتابخانه این کانون میگذرد و با هزاران کتاب تزئین یافته که باعث عجب و تحسین هر بینندۀ با خرد می گردد، عزیز دانشمندان و فرهنگیانی که از آنجا دیدن نمودند موجودیت این کتابخانه را در سطح کشور بینظیر خواندند.  البته باید گفت که محترمه فرخنده زهرا «نادری» با تلاش پیگیر و زحمات فراوان توانسته در فعال ساختن این نهاد فرهنگی با مؤفقیت های چشمگیری نایل گردد، گرچه تا هنوز کار آن به اتمام نرسیده اما شکوه و عظمت در هر بخش کانون فرهنگی حکیم ناصر خسرو بلخی از همین حالا نیز مشهود و هویدا است.

این محفل که شب 27 حوت 1388 برگزار گردیده بود ابتدا نمایشگاهی از آثار هنری که از طرف کانون فرهنگی حکیم ناصر خسرو بلخی آماده شده بود توسط محترم استاد رهنورد زریاب و محترم استاد حیدری وجودی با حضور دیگر دانشمندان و فرهیخته گان افتتاح گردید، سپس با حضور یافتن مهمانان در تالار کتابخانه محفل با قرائت آیاتی از کلام خدا آغاز گردید و با سخنرانی محترم استاد زریاب ادامه یافت رهنورد زریاب ضمن عرض تبریک از بهار سال نو از خدمات شایسته الحاج سید منصور نادری در عرصه فرهنگ و ادب و هنچنان از عظمت و غنا مندی کانون فرهنگی حکیم ناصر خسرو بلخی اظهار قدر دانی نمود، بعداً شعرا و استادان محترم از جمله استاد عبدالقیوم بیسد پدر تیاترافغانستان، محترم پرتو نادری شاعر و نویسندۀ توانای کشور، محترم استاد احمد ضیا رفعت، محترم استاد حسین یمین استاد دانشگاه ادبیات، محترم شجاع خراسانی و محترم حیات الله نیازی مدیر مسؤل گاهنامه پیوند ملی  اشعار شانرا بر ستیژ با شکوهی که به افتخار حضور یابی شعرا و ادیبان کشور به مناسبت تجلیل از سال نو خورشیدی در این محفل شعر توسط محترمه فرخنده زهرا نادری طرح و دیزاین گردیده بود به خوانش گرفتند.

لازم به یاد آوریست که هیتی از بخش فرهنگی سفارت جمهوری اسلامی ایران نیز در این محفل حضور داشت که ضمن سخنرانی از اهمیت تدویر اینگونه محافل در میان ادیبان و ادب دوستان یاد آوری نمودند و از خدمات شایستۀ که محترم الحاج سید منصور نادری در عرصه فرهنگ و ادب انجام داده اند اظهار سپاس و قدر دانی نموند، مهمانان بعد از صرف طعام که از طرف رهبری کانون فرهنگی تهیه گردیده بود با نوای روح بخش موسیقی و غزلیات عرفانی که توسط محترم رسول زمری آواز خوان خوب کشور اجرا شد گوش جان سپردند، در خاتمه بعد از خدا حافظی با محترم الحاج سید منصور نادری تعمیر کانون فرهنگی را ترک گفتند.

به اميد آنکه مردم نجيب و مسلمان ما سال جديد خورشيدی 1389 را در فضای آرام صلح و خوشبختی ها بگذرانند.

کانون فرهنگی حکيم ناصر خسرو بلخی به رهبری الحاج سيد منصور نادری مؤسس و رئيس اين کانون و وکيل منتخب مردم در شورای ملی، حلول سال نو و نوروز فرخنده را خدمت تمام هموطنان عزيز خاصتاً فرهنگيان، دانشمندان، استادان، علماء، اعم از زن ومرد، پيرو جوان که در داخل و يا خارج کشور زنده گی دارند از صميم قلب تبريک و تهنيت عرض نموده از خالق بيچون آرزومنديم تا کانون گرم خوانواده هايشان از گزند حوادث زمان در امان بوده، سال پر فيض و برکات را به همراه داشته باشند.

هر روز تان نوروز

نوروز تان پيروز

کانون فرهنگی حکيم ناصر خسروبلخی

در مسجدجامع الحاج سیدمنصورنادری واقع تایمنی کابل که بیش از ده ها هزار تن دراین  مراسم شرکت ورزیده بودند الحاج سیدمنصور نادری شخصیت ملی ، روحانی ، ریئس جبهه صلح وپیوند  ملی افغانستان، رئيس و مؤسس کانون فرهنگی حکيم ناصر خسرو بلخی و وکیل منتخب مردم درشورای ملی  ضمن عرض تلسیت به تمام مسلمان جهان ومشتاقان حسین درسخنانش  گفت راز ورمزاصلی موفقیت پیشوایان دینی را درخلق تمدن وتاریخ وفرهنگ عظیم بشری باید درویژه گی های حرکت ونهضت آنان جستجو کرد  واز مهم ترین ویژه گی های این نهضت ها ، الهی بودن ، ارزشی بودن ، مردمی بودن واخلاص مند بودن آنهاست وبه همین جهت است که آنان دربرابر کوه های از مشکلات وفشارها ،  راسخ واستوار ایستاده وبدون کمترین چشم داشت مادی وشخصی با جمعی از یاران باورمند ورسالتمند خود به مبارزِۀ نیرومند ترین طاغوت ها وقدرت های شیطانی عصر خود می شتافتند وگاهی هم باکمال ایثار وفداکاری درمیدان مبارزه بادشمن یا درزندان ها و شکنجه گاه ها به شهادت میرسیدند همچنان د راین میان پیام شورای مردمی ا سماعیلیان افغانستان وعدۀ دیگری ازعلماء وجوانان درمورد ابعاد مختلف نهضت وقیام عاشورا صحبت نمودند وگفتند که روز عاشورا الگو وسرمشق برای همه انسان های وراسته وعدالتخواست که دربرابرظلم ونابرابری تاپای جان مقابله نمایند

هدف از برگزاری اين سيمنار آوردن پيام صلح در جامعه افغانستان بوده که اين را مسئوليت بزرگ به هر فرد جامعه ميداند.

نظافت هسته و اساس يک شهر بوده که برای هر شهروند لازم است که در صفائی و پاکی شهر سهيم شوند.

مسئوليت گسترش صلح از فرد شروع، خانواده، اطرافيان و جامعه را در برمیگیرد.

قسميکه انسان يک پديدۀ اجتماعی بوده و در خانواده بزرگ و فعاليت خويش را در جامعه انجام میدهد. اگر اطفال با يک پرورش سالم در يک خانواده با تربيه پرورش يافته باشد، ميتواند که در جامعه مسئوليت خويش را در قبال ايجاد اخوت وبرادری انجام دهد.

اين سيمنار موضوعات ذيل را در برداشت:

-        مسئوليت هر فرد در قبال خانواده و جامعه

-        برخورد با افراد جامعه

-        ايجاد روابط دوستانه با اطرافيان

-        شيوه های آغاز صلح درجامعه

بعد از ختم اين سيمنار، محفل جهت توزيع تقدير نامه ها برای اشتراک کننده گان از طرف کانون فرهنگی حکيم ناصر خسرو بلخی و فدراسيون جهانی صلح برگزار شد.

اگر سخن به مطلقیت نگفته باشم ، استاد حیدری وجودی را می توان آخرین حلقهء شاعران عارف در افغانستان دانست.
حالا شاید چنین بزرگوارانی در گوشه و کنار این سرزمین زیست می کنند و با دم گرم عرفانی خویش در پیکره ء شعر شور و حالت عارفانه می آفرینند ، اما با دریغ من در زمینه اطلاع و شناختی ندارم .
استاد حیدری و جودی نه تنها در عرفان نظری و عملی جایگاه بلند و ستایش بر انگیزی دارد ؛ بلکه شعر های او خود منبر با شکوهیست که پیوسته از آن پند ، اندرز، عشق و بینش های عارفانه چنان طیفی از نور در دلهای اهل دل راه گشوده است .

این عشق و بینش به ویژه غزلهای او را به چشمه سار گوارایی بدل کرده است. چشمه سار شفاف ، سرد و گوارایی در یک تموز داغ. چشمه ساری که تا می نوشی،پیوسته می خواهی بنوشی و بنوشی.
او را می توان حلقه ء وصلی در میان شاعران کلاسیک و مدرنیست خواند. با آن که او هیچ گاهی نخواسته است تا گامی به آن سوی دیوار های پست وبلند اوزان عروضی بردارد، با این حال من جایی نشنیده ام و گاهی هم از او نخوانده ام که در برابر جریان های نوین ادبی به مقابله و پر خاش بر خاسته باشد . آن گونه که شماری چنین کردند.
پیوسته از استاد حیدری در گفتگو هایش و یاهم در نشست های رسمی و غیر رسمی شنیده ام که شاعران جوان مدرنیست را به فرا گیری ادبیات کلاسیک ، معیار ها و موازین شعر کلاسیک فارسی دری فرخوانده اند .
حیدری بر این نکته تاکید داشته است که بدون آگاهی از ضابطه های ادبیات کلاسیک نمی توان از نو آوری ومرحله ء نوین در شعر و شاعری سخنی به میان آورد.
البته تاکید حیدری برآگاهی ادبیات کلاسیک ، مکتب ها و جریانهای ادبی گذشته به مفهوم مخالفت و پر خاش او در برابر جریاهای نوین ادبی نیست.
برای آن که هر مرحله ء تازه و نو بر اساس یک مرحله کهنه شکل می گیرد و پدید می آید . از این نقطه نظر هیچ چیز تازه و بدون ارتباط با گذشته در هیچ زمینه علمی ، ادبی و هنری نمی تواند وجود داشته باشد.
حتا می توان گفت که هیچ اختراعی نمی تواند کاملاً نو باشد. هر اختراعی در حقیقت ادامهء گذشته است و عناصری کهنه را در خود دارد. منتها این عناصر دریک پیوند نو و تازه در یک ساختار تازه هویت تازه و عملکرد تازه یافته است.
من بیاد دارم که بار ها حیدری وجودی شعر های آن شمار شاعرانی را که پس از سالها تجربه ء موفقانه در عوالم عروضی به عوالم عروض آزاد و شعر سپید راه زده اند با شعرشاعرانی که به تعبیر اهل کمپیوتر
« شارت کت» راه زده اند و یک شبه شده اند پست مدرنیست ، مقایسه کرده و گفته است تا زمانی که شاعری سرایش در اوزان عروضی را با موفقیت تجربه نکرده باشد نمی تواند یکی ویک باردر عوالم شعرآزاد عروضی و سپید گل کند و اقبالی به بار آورد.
این نوع نگرش و دریافت از جریان شعر معاصر افغاستان است نه مخالفت با جریانهای مدرن شعری و ادبی.
حلقه ء اتصال شاعران از نسل ها و سیوه های گوناگو بدل شود.
ً او سالهاست که به حلقه ء اتصال شاعران کلاسیک و مدرن بدل شده است . چنان که او در یک جهت دوستی و ارادت استواری با صوفی عشقری داشته و روز ها را در کنار او به سربرده ؛ بلکه در جهت دیگر یک چنین محبت ، عشق و ارادت را به واصف باختری شاعر مدرنیست و یکی از راه گشان شعرنیمای و سپید در کشور، نیز داشته است.
روزگاری که این همه ادبیات و فرهنگ فر و شکوه خود را از دست نداده و ارزش انسان ها با معیار های بازار آزاد سنجیده نمی شد ، دفتر حیدری در کتابخانه ء عامه جایگاه دیدار شاعران ، نویسنده گان و پژوهشگران و جایگاه بحث های دلنشین ادبی بود. بزرگان بحث می کردند و جوانان می آموختند. شمار زیادی از شاعران جوان از همین نشست ها راه خود را به سوی رسانه ها باز کردند.
از این نقطه نظر او گاهی خود به مانند یک نهاد فرهنگی اثر گذار بوده است.
من نمیدانم که این روز ها کتابخانه ء عامه چه حال و هوایی دارد!اما تا جایی که می دانم هنوز زمزمه ء:

« بشنو از نی چون حکایت می کند
از جدایی ها شکایت می کند »

از حلقه مثنوی خوانان که به دور استاد حیدری در کتابخانه ء عامه گرد می آیند ، بلند است .
باری در پیوند به این جایگاه او گفته بودم:

هر هفته در روز های دوشنبه و پنج شنبه ، آن گاه که خورشید کابل در آن سوی کوه های پغمان غروب می کند ، صدایی ازکتابخانه ء عامه ء کابل بلند می شود که :

بشنو از نی چون حکایت می کند
از جدایی ها شکایت می کند

این صدا ، صدایست که از حلقهء مثنوی خوانی حیدری وجودی به گوش می رسد .صدای شاعری که سالهاست با مشعل جاودانه ء اندیشه و کلام مولانا جلال الدین محمد بلخی در سرزمین تصوف و عرفان راه می زند . در این دو روز پیوسته شماری از جوانان دلبسته به ادبیات و عرفان به کتابخانهء عامه ء کابل می آیند ، به دور حیدری وجودی حلقه می زنند و به آموزش مثنوی معنوی می پردازند .
سالهاست که حیدری در کنار شعر وشاعری ، جوانان علاقمند به ادبیات عرفانی و به ویژه مثنوی معنوی مولانا جلال الدین محمد بلخی را با راه اندازی حلقات مثنوی خوانی ، آموزش می دهد .
از این نقطه نظر او بر شماری از شاعران نسل بعد تر از خود حق استادی دارد. از این نقطه نظر هیچ کسی به پیمانه او در گسترش مقنوی خوانی درپایتخت کشور تلاش نکرده است. حتی آن گاه شلاق به دستان رسیده از جهنم تعصب و کوردلی بر هر چه روشنایی ، عشق و ادبیات بود شلاق می کوبیدند و دشت ها و کوچه ها را لبریز از هیا هوی تاریکی کرده بودند، حیدری وجودی در آن سوی مرز های غربت در پشاور پاکستان نیر با دلسوخته گی بیشتر می خواند :

بشنو از نی چون حکایت می کند
از جدایی ها شکایت می کند
او روی گلیم پاره پاره ء غربت نیز حلقه مثنوی خوانی راه اندازی می کرد و جوانان پناهنده ء افغانستان را با شعر و عرفان مولانا آشنا می ساخت. گویی برای آن به پاکستان آواره شده بود تا نگذارد که این مشعل مقدس به دست متعصبان کور دل خاموش گردد . این مشعل یک بار دیگر در کتابخانه ء عامهء کابل روشن شده است.
عمرت دراز باد! استادحیدری وجودی که گاهی فکر می کنم که با این کار خورشیدی را بر دوش می کشی.
همان خورشیدی که می دانیم که این روز ها در هر گام هزاران تیر زهر آلود به سویش پرتاب می کنند. می دانیم که آسوده گی پرواز خفاشان در زیر چتر تاریکیست نه بر فراز گنبد خورشید!
حیدری را می توان آخرین حلقه شاعران عارف و متصوف افغانستان گفت . او هر چند بنا بر دشواری های زنده گی نتوانست به آموزش های تخصصی و عالی بپردازد ؛ ولی از همان سپیده دم جوانی به خود آموزی در عرصه ء ادبیات پرداخت و بعداً با شماری از استادان و شاعران پیشگام در شهر کابل روابط دوستانه یی ایجاد کرد و بدینوسیله توانست تا از محضر استادان شعر و ادبیات معاصر افغانستان مانند صوفی عشقری ، شایق جمال، خال محمد خسته ، ملک الشعرا بیتاب ، استاد نوید ، فکری سلجوقی و بعداً واصف باختری فیض ببرد.
این روابط در یک جهت نه تنها سبب رشد استعداد شاعری و آفرینش های ادبی او گردید ؛بلکه در جهت دیگر زمینه ء شناسایی او را در حلقات ادبی و فرهنگی شهر کابل به حیث یک شاعر جوان و با استعداد، نیز فراهم کرد . او هم اکنون نه تنها یکی از شاعران سر شناس و قابل احترام در افغانستان است ؛ بلکه در تمام حوزهء گسترده ء زبان فارسی دری نیز شاعر شناخته شده است .
حیدری سالهاست که در کتابخانهء عامه ء کابل کار می کند و امروزه این دو نام چنان با هم آمیخته است که یکی یاد آور آن دیگری است .
حیدری شاعر کلاسیک سرا و پابند به سنت های ادبی کهن ا ست . او به فرم های مدرن رغبتی نشان نمی دهد . در فرم های کلاسیک فرم دلخواه او غزل است و به حق او یکی از غزل سرایان موفق و پیشگام افغانستان است. او در شعر عارفانه ء معاصر جایگاه بلندی دارد .
شعر او از نظر زبان روان ، پیراسته ، آهنگین ، و به دور از ابهام مخل و نا زیباست که بیشترینه با موضوعات و رگه های عرفانی و تصوفی آمیخته است . هر گونه دریافت شاعرانه در شعر او با تصوف و عرفان در می آمیزد .
با این همه او در تصویر پردازی ، زبان تازه و مدرن دارد . او در ارائهء تصاویر شعر هایش از ترکیب ها و ارائه های تازه استفاده می کند .
گاهی غزلهای او از چنان شور عاشقانه ، زنده گی ، امید و عاطفه سرشار است که خواننده را به شگفتی اندر می سازد که این همه آتش عشق در سینه این شاعر شصت و اند ساله چگونه زبانه می کشد.
چقدر خوشبخت اند آنانی که سینه و هستی شان به چایگاه مقدس آتش عشق بدل می شود واین چه سینه های پاک و بهشتی است که این که این همه سوزنده گی عشق و غرفان را در خود جا داده است.
در روزگاری که سینه هایی دنیا پرستان به صندوق ماران بدل شده است این گونه شاعران چه مقدار خوشبخت اند که تنها سینه ها ؛ بلکه تمام هستی در نظر آنان به تجلی عشق یار بدل می شود. به گفته ابوالمعانی میزا عبدالقادر بیدل:

هجوم جلوه ء یار است ذره تا خورشید
به حیرتم من بیدل ، دل از کی بر دارم

من سینه ء بزرگ استاد حیدری را همچنان لبریز از آتش عشق و عرفان آرزو می کنم !
مردی که اگر گل گلاب بخواب می بیند آن را نه در بته ، بلکه در چمن می بیند . چمنی که خود به یک دشت گل گلاب استحاله می کند .

دیشب چمنی به خواب دیدم
یک دشت گل گلاب دیدم

عقرب 1387
نوامبر 2008
شهرکابل